Bakıyorum da sosyal medyada herkes umutlarını yitirdiği için intihar eden gence ağlıyor.
Gençlerin genel olarak umutsuz olduklarının farkında olan yok.
Geçen hafta KPSS’ye 1,5 milyon genç girdi. Bir milyon beş yüz bin genç, aşağı yukarı 500 dolara karşılık gelen maaşı garantileyebilmek için ter döktü o sınavda.
Kaç çocuk büyüyünce sıradan bir devlet memuru olmanın hayalini kurabilir?
Hayatının baharında bir insan, tüm hayallerinden vazgeçip kendini ömür boyu 500 dolar sabit gelire mahkum etmek için çabalıyorsa bu ülkede geleceğin pırıltısından söz edilebilir mi?
Bu bir dram değil de nedir?
Hedefsiz, hayalsiz, ümitsiz, garantici kitlelerle doldu ülke. Herkesin bir yerlere kapağı atmaya, kendini bir şekilde garantiye almaya çalıştığı bir ülkede güçlü bir ekonomiden veya mutlu bir toplumdan söz etmek de mümkün değil.
Eylül 2020, İstanbul
