“Elektrik ve doğalgaz uzun süreli kesilse, stok yetersizliği yüzünden gıdayı parayla almak bile mümkün olmasa ne yapardınız?”
Instagram’da böyle bir soru sordum dün. Gelen cevaplardan anladığım kadarıyla böyle bir kıtlık durumu için neredeyse kimsenin doğru düzgün, sürdürülebilir bir planı yok.
Köyü olan herkes köyüme giderim demiş. Mesele şehri terk edip köye gitmek değil. Enerji 15-20 gün kesildi, marketlerde bir aylığına ürün kalmadı diye işi gücü, oturmuş düzeni terk edip köye mi yerleşeceksiniz?
Kimisi de yağmalarım valla, çocuğum aç mı kalacak demiş. Ülke yıkılmadı kardeş, sadece markette ürün yok. Bir ay domates bulamadı diye market yağmalamaya kalkacak adamlar varmış aramızda. Tehlikeli bir detay.
Öyle veya böyle hayat devam ediyor. Sert bir kriz ortamı olsa bile işe de gideceğiz, evimizde de oturacağız. Önemli olan yaşadığımız yerde hayatımıza devam edebilmek.
Benim burada anladığım, neredeyse her konuda eleştirdiğimiz devlete aslında o kadar güveniyoruz ki, herhangi bir kaos durumunda hayatımızı idame ettirebilmek için hiçbir plan yapmamışız.
Devlet yardım eder diye bekliyoruz. Şahit olduğumuz bunca örneğe, sel, deprem, orman yangını, salgın gibi felaketlerde devletin becerisini görmüş olmamıza rağmen üstelik.
Sürekli sallanan, büyük bir deprem beklenen şehirde deprem çantamız olmadığı gibi, gümbür gümbür gelen kıtlık ve enerji krizini de “evet ya çogacayib” diye geçiştiriyor, hiçbir hazırlık yapmıyoruz.
Başımıza gelecek olanları hak ediyoruz. Kusura bakmayın.
Kasım 2021, İstanbul
