İstanbul, yüzölçümü olarak Türkiye’nin %1.8’ini kaplıyor. Nüfusu kabaca 20 milyon. Türkiye nüfusuna da yuvarlak hesap 80 milyon dersek, ülkenin %2’sine denk gelen alana nüfusun %25’ini doldurmuş olduğumuz çıkıyor ortaya.
YÜZÖLÇÜMÜNÜN YÜZDE İKİSİNE NÜFUSUN YÜZDE YİRMİBEŞİ!
Bu kadar denyo bir planlama başka hangi ülkede vardır bilmiyorum. Hatadan dönmek gibi bir niyetimiz de yok. Üst üste binalar yapmaya, yeni projelerle İstanbul’u Anadolu halkı için cazibe merkezi haline getirmeye devam ediyoruz.
Ayrıca şöyle korkunç bir özelliği var İstanbul’un. Malum, iki tarafı denizle kapalı. Sadece Trakya ve Anadolu’ya çıkışı var.
Trakya çıkışı 3 şerit otoban, 2 şerit E-5 ve tek şeritli Saray yolu ile Tekirdağ’a bağlanıyor.
Anadolu çıkışı 4 şerit otoban, 2 şerit E-5 ve tek şeritli Kandıra yolu ile Kocaeli’ne bağlanıyor.
Yani 20 milyonluk şehrin giriş çıkışları Trakya yönüne altı, Anadolu yönüne yedi şerit. Bu yollar da sürekli tıkalı, kapalı. Otobanlar yoğun, E-5 zaten komple kapalı. Saray ve Kandıra yolları zaten köy yolundan hallice olduğu için gidilecek gibi değil.
Bu ne demek biliyor musunuz? Herhangi bir felaket durumunda bu şehri ne boşaltabilir, ne de yardım alabilirsiniz. Kendi kendine, kendi kaosunun içinde telef olur gider İstanbul halkı.
Son 30 yılda berbat bir şehircilikle yok edilen 7.000 yıllık bir tarihi bir yana bıraktım, insanı kurtarma ihtimaliniz yok.
Trafiği çözeceğiz ayağına köprü, tüp geçit gibi projeler yapmak sadece İstanbul’un içini etkiler (ki etkilemiyor). Şehrin dışarıyla ilişkisi kesilmiş. Ortaçağın 2-3 kapılı kale şehirleri gibi kapana kısılıp kalmışız.
17 Ağustos’tan beri, tam 19 yıldır herkes boş boş konuştu deprem hakkında. Ama bir tanecik mantıklı adım atılmadı. Bu deprem geliyor arkadaşlar, sürpriz olmayacak yarın. Ve o gün geldiğinde deprem ile ölmeyenler, şehirden kaçamadıkları ve şehre karayoluyla yardım gelemediği için oluşacak kaos nedeniyle ölecekler.
Çıkışı olmayan şehir mi olur lan!
Ağustos 2018, İstanbul
